Ey dostum! Hızla gidiyor işte kervan!

Ey dostum! Hızla gidiyor işte kervan,

Biz ise oturuyoruz ne yapacaksın?

Razı mısın onlardan geride kalmaya,

Tutkularınla çekişip hayallerine yenik düşerek?

İşte alem, apaçık bir dille konuşuyor,

Bütün varlılar (ölümlüdür) göçecek diyor!

Diyor ki, ancak arzuları kendisini aldatmayan kişi

Dosdoğru attı okunu ve gördü yolun başını.

Önce Hakk’ı gördü sonra eşyayı,

Yaratıcının eseri olarak gözden kayboldu!

Nurlara gark olup gider birden bire

Sırları elde eder dönünce geriye.

Kalk ve bak varlıklara nur kaplamış hepsini

Doğuyor sana doğru yaklaşan sabahın fecri.

O’nun kulu ol ve O’nun hükmüne bırak ipleri

Tedbir almaktan sakın, bir faydası yok şimdi!

Hakim başkasıyken ustaca tedbire mi kalkıyorsun?

O İlahınken hükmüne itiraz mı ediyorsun?

Silip yok etmek iradeyi ve her isteği

En son amaçtır; bunu duyuyor musun?

Böyle yaşadılar öncekiler, anlayın,

Tabi olan yürüsün izinde olanların.

Talip olan kendine ağlasın,

Parıltılar saçılmaz sevenden.

Ağlayan kendine ağlasın,

Vaktine yansın (ömrü) oyunda geçen.

 

Ne zamana kadar uzak duracaksın Benden?

İsteğini unutmaktır senden istenen,

Yolun kemale varmasını dilersen!

Bir de yana bırakıp görmemen varlığını,

Tutunup kalmandır itimat ipine sımsıkı.

Daha ne kadar gafil olacaksın Ben’den?

Üstelik  Ben seni sürekli gözetip severken.

Daha ne kadar yarattıklarıma bakacak

Ve vadide şaşkın şaşkın dolaşacaksın?

Ne zamana kadar uzak duracaksın Benden?

Ömrüne ant olsun, uzaklaştın akl-ı selimden!

Bir bilsen sana olan sevgimin kadim olduğunu…

Benim tek olduğuma şahittir “elestü” günü.

Benden başka Rab var mı da ondan umuyorsun

Ki yarın seni şiddetli sıkıntıdan kurtarsın istiyorsun!

Acizlik niteliği bütün alemi kaplamıştır,

Bir muhtaç diğer bir muhtaca sesleniyor!

Bütün varlıklar Benimle var oldular,

Bütün mazharlar irademle ortaya çıktılar.

Benim evimde, mülkümde ve mülkiyetimde

İtimat yüzünü başkalarına mı çeviriyorsun?

Başkalarına bir bak iman gözlerinin,

Nakkad’ı duyurduğunu gör bütün varlıkların.

Bir yokluktan varılacak yerin yokluğuna,

Şüphesiz sen yok olmaya doğru gideceksin.

İşte sana giydirdiğim elbise, çıkarma sakın,

Ümit yüzünü kullara döndürme sakın!

Bütün emellerini Benim kapımda bırak,

Huzurumuza bir azık getirme sakın!

Vasfına sımsıkı yapışıp zelil olursan,

Benden isteyerek arzularını görürsün.

Kölemiz ol Bizimki razıdır köle,

Efendilerin verdiği hükümlere!

Senin en düşük vasfını örtüyorum kendi vasfımla,

Sen de cahilliğinden karşılık veriyorsun inatla!

Benimle ortaklığın mı var ki mülkümde

Akl-ı selim ortada iken itirazcı oldun karşımda.

Huzuruma ermeyi eğer istersen,

Düşman ol ona, kaç nefsinden!

Fena denizine dal, belki Bizi görürsün,

Dönüş gününe kadar Bizim için hazırlan!

Bizden iyilik bekle ki karşılaşasın

Pek cömert Mevlanın güzel bağışıyla

Hiçbir zaman hidayet arama Bizden gayrıda

Kimse seni tedavi edemez Bizden başka!

MEHMED ZAHİD KOTKU RAHMETULLAHİ ALEYH HAZRETLERİNDEN ;

Ömrünü boş yere zevk ü sefâ ile, para pul budalası olarak mahv etme Son pişmanlık kimseye fayda vermemiştir.

Asıl hüner her şeyi yerli yerine yapabilmektir Bu da kuvvetli bir ilim ve mağlup olmaz nefislerle mümkündür Azgın nefislerde her ne kadar ilim olsa da o kişi yine nefsinin esiri olmaktan kendini kurtaramaz Onun için herkese ve bahusus her ilim sahibine tasavvuf şarttır Tasavvufsuz ilimler hep hebâen mensûrdur Zühd, takvâ, hilim, sabır, vesair ahlaklar hep tasavvufun mahsulüdür. 

Ey aziz kardeşim, çok uyanık ve müteyakkız olmak gerekir Nefesleri boşa geçirme, hevây-ı hevesini kapılma. Bir gün vade gelip de Haydi gel denilince, artık durmak mümkün değildir Sonra bu hayatın mesuliyet sorguları var Sakın bunlara inanmamazlık etme. 

Aziz kardeşim; sakın kimseyi hakir ve hor görme Sakın kimseyle istihza etme ve bu gibi hallere ne alış, ne de çoluk çocuğunu alıştır Çünkü bu alışılan şeyleri terk etmek kadar zor bir şey yoktur.

Aziz evlat, sevgili kardeş, sen daima temiz kalpli, güzel ahlaklı, âlim ve fâzıl, âbid ve mütevâzî; zâhid ve dünyaya iltifatı olmayanları ve insanı kâmil olanları ara, bul ve onlara kul, köle ol Mâlen ve bedene hizmetlerinde kusur etme; yaramazlardan da daima kaç, vesselâm "

İSTERSEN ...

HAKİKAT PINARI MEVLANA CELALEDDİNİ RUMİ HAZRETLERİNDEN ;

Dünyada dost ister isen Hazreti Allah yeter,
Mürşid-i kâmil ister isen Hazreti Kur'an yeter,
Delil ister isen Hazreti Muhammed yeter,

Meşgul olmak ister isen ibadet yeter,
İbret almak ister isen ölüm yeter,
Zengin olmak ister isen kanaat yeter,

Bunlar da yetmez der isen Nâr-ı Cehennem yeter...

...........

İMAMLARDAN SAİDİ NURSİNİN (K.S)  BU SÖZLERE YORUMU ;

Dost istersen Allah yeter.
Evet o dost ise, herşey dosttur.

Yârân istersen Kur'an yeter.
Evet ondaki enbiya ve melaike ile hayalen görüşür ve oluşlarını seyredip ünsiyet eder.

Mal istersen kanaat yeter.
Evet kanaat eden, tasarruf eder; tasarruf eden, bereket bulur.

Düşman istersen nefis yeter.
Evet kendini beğenen, belayı bulur zahmete düşer; kendini beğenmeyen, safayı bulur, rahmete gider.

Nasihat istersen ölüm yeter.
Evet ölümü düşünen, dünya sevgisinden kurtulur ve âhiretine ciddî çalışır..

TELİM OL!

“Ey iman edenler! Allah’tan korkun. O’na yaklaşmaya yol arayın ve yolun da cihad edin ki kurtuluşa eresiniz.” Mâide Sûresi, Ayet 35

”Teslim ol , Hakk dostuna düşen bir yaprak gibi

Çiğnersede ses etme sakin ol toprak ğibi

Her neye noksan bakarsan ol sana noksan olur

Ger kemaliyle bakarsan ol kemalindir senin”

ERENKÖYLÜ MUHAMMED HİKMET EFENDİ

HU!

Aşk öyle bir ateşdir ki, yanarsa eğer,
ma'şûkdan başka herşeyi yakar, kül eder.

Hakdan gayrıyı katl için, (LÂ) kılıncı çek,(LÂ) dedikden sonra, birşey kaldı mı bir bak!

(İLLALLAH)dan başka ne varsa, hepsi gitdi,
Sevin ey aşk! Hakka ortak kalmadı bitdi.

Ey zavallı; bu dünyayı, bu yıkık yeri ancak baykuşlar yurt edinir! Sen, ötelerden geldiğin halde, nasıl oluyor da bu yıkık yerde oturuyorsun?

***

HAZRETİSULTAN MEVLANA CELALEDDİN RUMİ (K.S)

İLMİHAL!!!

Tasavvuf yolunda ilerliyenlerin bilgileri, hâl ile kavuşulan bilgilerdir. Hâller de, amellerden hâsıl olur. Amelleri dürüst olan ve ibâdetleri hakkı ile yapan kimselerde hâller hâsıl olur.

Bu hâller, birçokşeyleri öğrenmelerine sebeb olur. Amellerin, ibâdetlerin düzgün olabilmesi için, bunları tanımak, herbirinin nasıl yapılacağını bilmek lâzımdır. Bu bilgiler, islâmiyyetin ahkâmını ya'nî emirlerini ve yasaklarını, meselâ, namâzın, orucun ve bunlardan başka farzların ve alış verişlerin ve nikâh, talâk gibi mu'âmelâtın bilgileridir. Kısaca, Allahü teâlânın insana emr etdiğişeylerin bilgileridir. Bu bilgiler, öğrenilmekle elde edilir. Bunları öğrenmek, her müslümâna elbette lâzımdır.

Herşeyi öğrenmeden önce ve öğrendikden sonra birer cihâd vardır. Birincisi, ilmi aramak, bulmak ve elde etmek için çalışmak cihâddır. İkincisi, ilmi elde etdikden sonra yerinde kullanabilmek için yapılan cihâddır. Bunun için, kıymetli toplantılarınızda, tesavvuf kitâbları okunulduğu gibi, fıkh kitâblarının da okunulması ve öğrenilmesi lâzımdır. Hattâ tasavvuf kitâbları okunmasa da, zararı olmaz; çünkü, tasavvuf bilgileri hâl ile, zevk ile, tadını tadarak elde edilir. Okumakla, dinlemekle anlaşılmaz. Fıkıh kitâblarını okumamak ise, zararlı olabilir. Bundan çok yazmak, sıkıntı verebilir. Az yazmak, çok şeyleri gösterir.

Az söyledim, dikkat etdim kalbini kırmamağa,
Bilirim üzülürsün, yoksa sözüm çokdur sana.

Allahü teâlâ bizi ve sizi, sevgili Rasulune ( Sallahu aleyhi Vesellem ) tam olarak uymaklaşereflendirsin!

Kişi, sevdiği ile birlikde olur!

Allahü teâlâ, Nebi ve Resullerin en üstünü hurmetine (aleyhi ve alâ âlihissalevâtü vetteslîmât) size selâmet ve âfiyet versin!

Hadîs-i şerîfde, (Kişi, sevdiği ile birlikde olur) buyuruldu.

Kalbinde, Allahdan başka hiçbirşeyin sevgisi kalmayan ve ancak Onu dileyen kimselere müjdeler olsun. Bu hadîs-i şerîfe göre, bu kimse, Allahü teâlâ ile berâber olur. Görünüşde insanlar ile birlikde ve onlarla alış verişde ise de, hakîkatde Allahü teâlâ iledir. Bu sofî, Allahü teâlâ iledir. Ya'nî Allahü teâlâ ile bulunur ve insanlardan KALBEN ayrıdır. Yâhud, görünüşde insanlar ile kâindir. Hakîkatde ise insanlardan bâindir. Kalb, ya'nî gönül birden fazla şeyi sevmez. Bu birşeye olan sevgisi kesilmedikçe başka şeyi sevemez. Kalbin mal, evlâd, mevkı',medh olunmak gibi çeşidli arzûları ve bağlantıları ve sevdikleri görülür ise de bu sevgilileri hakîkatde hep bir sevgilisi içindir. O biricik sevgilisi de, kendi nefsidir. Onların hepsini, kendi nefsi için sevmekdedir. Bunları, hep kendi nefsi için istemekdedir. Onların nefslerini düşünmemekdedir. Nefsine olan sevgisi kalmazsa, nefsi için onlara olan sevgisi de kalmaz. Bunun içindir ki, kul ile Rabbi arasındaki perde, kulun kendi nefsidir. Çünki hiçbirşeyi o şey için sevmemekdedir. Onun için hiçbirşey perde olmaz. Kul, hep nefsini düşünmekdedir. Bunun için perde, yalnız kendisidir. Başka hiçbir şey değildir.

Kul, kendinin nefsini düşünmekden büsbütün kesilmedikçe Rabbini düşünemez. Allahü teâlânın sevgisi onun kalbine yerleşemez. Bu büyük ni'met, ancak tam Velayet hâsıl oldukdan sonra elde edilebilir. Mutlak olan Velayet de, Tecellî-i zâtîye bağlıdır. Çünki, ortalıkdan karanlığın kalkması, ancak, parlak olan güneşin doğması ile olur. (Muhabbet-i zâtiyye) denilen bu sevgi hâsıl olunca, sevgilinin ni'metleri ve elemleri, sevenin yanında eşid olur. Bu zemân, ihlâs hâsıl olur. Rabbine ancak Onun için ibâdet eder. Kendi nefsi için değil. İbâdeti, ni'metlere kavuşmak için olmaz. Çünki, ona göre ni'metlerle azâblar arasında başkalık yokdur. İşte bu hâl mukarreblerin derecesidir.

Ebrâr böyle değildir. Bunlar, Allahü teâlâya ni'metlerine kavuşmak için ve azâbından korkdukları için ibâdet ederler. Bu iki dilekleri ise, nefslerinin arzûlarıdır. Çünki bunlar, Allahü teâlânın zâtını sevmek se'âdetine kavuşmamışlardır. Bunun için (Ebrârın hasenâtı, mukarreblerin seyyiâtı olmuşdur). Çünki, ebrârın hasenâtı, bir bakımdan hasenâtdır. Başka bakımdan seyyiât olur. Mukarreblerin hasenâtı ise, her bakımdan hasenâtdır. Ya'nî iyilikdir. Evet, mukarreblerden, tam Bekâya kavuşdukdan ve bu sebebler âlemine indikden sonra, Allahü teâlâya, korku ile ve ni'metlerine kavuşmak için ibâdet eden de vardır. Fekat, bunların korkuları ve arzûları kendi nefsleri için değildir. Bunlar, Allahü teâlânın rızâsına, sevgisine kavuşmak için ve Onun gazabından, gücenmesinden korkduklarıiçin ibâdet ederler. Bunlar Cenneti de isterler. Çünki, Cennet, Allahü teâlânın rızâsının, sevgisinin bulunduğu yerdir. Yoksa Cenneti istemeleri, nefslerinin zevkleri için değildir. Bunlar Cehennemden korkar. Ondan koruması için düâ ederler. Çünki, Cehennem, Allahü teâlânın gazabının bulunduğu yerdir. Yoksa, Cehennemden korkuları, nefslerini azâbdan kurtarmak için değildir. Çünki, bu büyükler, nefslerine köle olmakdan kurtulmuşlardır. Allahü teâlâ için hâlis kul olmuşlardır. Bu mertebe, mukarreblerin en üstün derecesidir. Bu mertebeye kavuşan, (Vilâyet-i hâssa) makâmına erdikden sonra (Risalet) makâmının yüksekliklerinden bir şeylere de kavuşur.